زبان و سیاست

No Comments

زبان و سیاست

پاتریک ساهاکیان

زبان ، قدرت برتر در دنیای سیاست است . زبان نه تنها وسیله ای برای سخن گفتن و ایجاد ارتباط  ، بلکه وسیله ای برای فکر کردن است . انتقال تفکرات انسان ها به وسیله آن صورت می پذیرد . در بسیاری موارد هر آنچه به وسیله آن بازگو می شود ، نظرات شخص بیان کننده را انعکاس می دهد . توانایی آن ، در صحنه سیاست باعث برجسته شدن شخص میگردد . تا حدی که گفته می شود سیاستمدار قدرتمند آنست که بتواند از زبان خود برای پیشبرد اهداف بهره گیرد . شاید به همین دلیل است که دیپلماسی را آنهایی برنده هستند که دارای توانمندی در استفاده از زبان هستند . به هر حال شکست در دیپلماسی آغاز جنگ است . در دنیای سیاست هستند اندیشمندانی که جنگ را ادامه دیپلماسی با ابزاری دیگر می دانند . هر کدام از این گروه ها دلایلی دارند که در جای خود قابل بحث است . در روزگار کنونی که دسترسی و تولید تسلیحات نظامی هسته ای در جهان با سرعتی بسیار زیاد در حال پیشرفت است . قدرت ویرانگری این سلاح ها تهدیدی جدی برای کره خاکی است . تفاوتی در جانداران و بی جانان نیست . گونه های مختلف تفاوتی با یکدیگر ندارند و سراسر کره خاکی در سرنوشت با یکدیگر برابر خواهند بود . شرایطی که یک اشتباه شاید نابودی کلی را رقم بزند . تغییر در ادبیات گفتگوی افراد صاحب منصب جهان ، زمینه های جنگ و بحران را در کشورها افزایش می دهد .  یک سال از به زمامداری رییس جمهور ایالات متحده امریکا می گذرد . سخنان تهدیدآمیز ، جنگ و نبرد ، توهین و ……. ادبیاتی است که این رییس جمهور در یکسال گذشته در زبان سیاسی خود بکار گرفته است . لزوم تغییر در این ادبیات نه تنها برای حفظ صلح جهانی بلکه برای ممانعت از انزوای  ایالات متحده نیز ضروری بنظر می رسد .

اگر بخواهیم  سطح و دامنه سیاست را به طور خلاصه به سه سطح تقسیم نماییم ، می توانیم آنرا به سطوح سیاست داخلی ، منطقه ای و بین المللی تقسیم نماییم .

در سطح داخلی سخنان ریاست جمهوری ، محکوم نمودن سیاستمداران قبل و غیر موجه جلوه دادن عملکرد و تصمیمات آنها نشانه ای از عدم رفتار دیپلماتیک است . پوشش ضعف و تشویش افکار عمومی شهروندان از طریق این سیاست پیش گرفته ، رییس جمهور بوده در کنار این عمل تغییرات پیاپی در کابینه خود عدم اجرایی بودن برنامه ها توسط منصوبین را آشکار می سازد . که به هر حال نقص در برنامه یا مجری را به اثبات می رساند . در هر دو صورت ضعف رییس کابینه را نمایان می سازد . عدم تصویب بودجه کاخ سفید توسط نمایندگان مجالس ایالات متحده ، اهرم فشاری برای تعدیل سیاست اتخاذ شده توسط رییس جمهور است . که تنها در صورت عقب نشینی رییس جمهور ، نمایندگان نسبت به حل بحران پیش روی کاخ سفید اقدام می نمایند . و درنهایت نمره منفی برای رییس جمهور به همراه خواهد داشت .

در سطح منطقه ای و همسایگان ، شکست در اجرای وعده انتخاباتی ، مبنی بر کشیدن دیوار بین کشور خود و مکزیک بود . طرحی که با وعده های توخالی رییس جمهور ، کنگره اجرای آنرا تایید کرد . اما در مرحله اجرایی با شکست مواجه شد .

در سطح بین المللی ، خروج از توافقنامه پاریس ، ایجاد اختلافات در کشورهای منطقه غرب آسیا ، تبدیل کشورهای منطقه غرب آسیا به انباری از باروت که احتمال برافراشتن آن همیشه وجود دارد . حمایت های بی جهت از صهیونیست و سخنانی مبنی بر تغییر محل سفارت خود در آن منطقه و انتقال آن به قدس . بیان این طرح باعث ایجاد شکاف بین همپیمانان ایالات متحده در منطقه با واشنگتن گردید .  شدت بخشیدن به اختلافات با کره شمالی و تهدید کره شمالی که عواقبی جز افزایش تنش بین کشورهای درگیر و افزایش نگرانی از حملات موشکی کره شمالی برای همسایگان در بر نداشته است .

برجام به عنوان یک توافقنامه بین المللی چند جانبه ، اجرای آن برای طرفین الزامی محسوب میگردد . به چالش کشیدن این توافقنامه توسط رییس جمهور به منظور ایجاد ذهنیت ضعف دستگاه دیپلماسی و ریاست جمهوری گذشته ایالات متحده ، عدم توانایی اتحادیه اروپا و کشورهای طرف توافق اروپایی و در نهایت ایجاد تصویری دیگر و غیر واقعی  از جمهوری اسلامی برای جهان بوده است . اقدامی که در طی آن رییس جمهور ایالات متحده سعی نمود سیاست های خود را اجرایی نماید بدون توجه به عواقب حاصل از آن . اقدامی که بر سر آن اختلاف نظر بین کشورهای اروپایی و اتحادیه اروپا با ایالات متحده وجود دارد . نهایتا در صورت عدم توافق ممکن است انزوای ایالات متحده را ایجاد نماید . در کنار آن عدم پایبندی ایالات متحده به اجرای برجام یا نقض آن ، حصول به توافق با کره شمالی را تحت شعاع قرار داده و راه حل دیپلماتیک را سخت تر می نماید .

شاید همه این اقدامات ریاست جمهوری ایالات متحده در جهت متقاعد کردن ملت خود باشد تا بتواند آنها را متقاعد نماید که پیروزی در انتخابات را مدیون وعده هایی است که در زمان انتخابات داده است . وعده هایی که سیاستمداران پوپولیست را می سازد .

یک دولتمرد موفق همواره در این فکر است که برای بدست آوردن چه چیزی باید چه چیزی دیگری را از دست بدهد ؟ آیا این اقدام منافعی دارد ؟

زبان سیاستمداران نباید بی جهت گشوده شود . زبان در سیاست باید توام با فکر باشد . آنچه گفته می شود باید حاصل تفکر باشد .  آینده ، تمایز بین فکر و زبان را به نمایش می گذارد و شاید نتایج آن برای ملتی غیر قابل جبران باشد . 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*